الَّذِينَ إِذَا أَصَابَتْهُم مُّصِيبَةٌ قَالُواْ إِنَّا لِلّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعونَ

Onlar ki, kendilerine bir musibet isabet ettiği zaman,«Biz Allah içiniz ve biz nihâyet ona döneceğiz,» derler.
(Bakara Sûresi, âyet 156)diyerek yaşadığı acı ve sıkıntıların üzerine sabır külü serper.

Peygamber Efendimiz (sallallahu aleyhi vesellem) bir kabristanın yanından geçerken bir mezarın başında feryâd-ü figan eden yaşlı bir kadına rastlamış ve kendisine sabretmesini ve gerçek sabrın da; bela ve musibetin insanın başına geldiği ilk anda gösterdiği sabır olduğunu ifade etmiştir.
(Buhârî, Sahîh, “Cenâiz”, 32.)

Sabır; insanın öfke anında öfkesini yutması; kendisine yapılan kötülüklere karşı iyilikle mukabelede bulunması; şeytanın ve nefsinin kışkırtmaları karşısında günah işlemekten kaçınması; musibet ve sıkıntılar karşısında metanetli olması ve son nefesine kadar Allah’a ibadette daim olması demektir. Mü’min; daima bir sabır insanı olmak zorundadır. Çünkü sabırsızlık insanı isyana ve haddi aşmaya sürükler. Hz. Peygamber (sallallahu aleyhi vesellem), ayağımıza batan dikene varıncaya kadar başımıza gelen tüm sıkıntı, hastalık, keder ve yorgunlukların, günahlarımızın bağışlanmasına vesile olacağını bizlere müjdelemiştir.
(Buhârî, Sahîh, “Merdâ”, 1; Müslim, Sahîh, “Birr”, 49.)

Sabreden kulların mükafatını müjdeleyen bir âyet-i kerîmede Rabbimiz(c.c) şöyle buyurmaktadır:

أُوْلَئِكَ يُجْزَوْنَ الْغُرْفَةَ بِمَا صَبَرُوا وَيُلَقَّوْنَ فِيهَا تَحِيَّةً وَسَلَامًا

« İşte onlar sabretmiş oldukları şey mukabilinde en yüksek köşkler ile mükâfaatlanacaklardır ve orada bir sağlık ve selâmet duasıyla karşılanacaklardır. » ( Furkân Sûresi,âyet 75)