Nasıl ki elektrik, alıcının husûsiyetine göre bazen ısıtmaya, bazen de soğutmaya yarıyorsa, alıcı cihaz mevkiindeki insan idrâki de karşılaştığı hâdiseleri lutuf veya kahıra kendisi çevirmektedir. Nefsini tezkiye ve kalbini tasfiye etmemiş bir insan âdeta bozuk bir cihâz gibi Allâh’ın lutuflarını göz ardı ederek onları dahî kahıra dönüştürmekte, kendisine bahşedilen nîmetleri âhiret vebâli hâline getirmektedir. Bunun aksine kalb-i selîm ve ahlâk-ı hamîde sâhibi bir insan ise sabır, şükür, tevekkül ve teslîmiyeti sebebiyle kahır gibi görünen hâdiselerden bile kazançlı çıkarak onları kendisi için âhiret sermâyesi yapmaktadır Meselâ bir mü’min hastalandığında veya başına bir musîbet geldiğinde, “Yâ Rabbî, bu imtihan Sen’dendir, ben Sen’den râzıyım!” hâlet-i rûhiyesi içinde sabır ve tevekküle sığınırsa hadîs-i şerîf mûcibince sonbaharda yapraklarını döken ağaç gibi birçok günahlarından temizlenir. Lâkin, “Bu iptilâlar beni mi buldu?” diye isyânkâr bir tavır içinde olursa, çektiği sıkıntıya ilâveten isyânından da büyük bir zarar göreceği muhakkaktır.