Ve Ey Dost! Soruların cevaplara, insanınsa ölene kadar yaşamaya mahkum olduğu bu fani mekanda, her çırpınışta biraz daha batağa saplandığını farkettikçe, çağlar gözlerin şelâle misali akar ötelere doğru değil mi? Hayatı bir matematik problemi bilip, çözme gayretindeki kifayetsizliğin verdiği ızdırapla sinen param parça bir halde kapanıp seccadenin şefkatli yumuşaklığında; “Meded... Himmed... İmdat” der ve içli içli haykırırsın o nurlu huzura doğru değil mi?O’nu tanı...
O’nunla ol...
O’nun bildirdiğini yaşa...
O sana kâfidir.
O Ehâd ki mekânı yoktur.
Lâkin mü’min kulunun kalbinde ulvi ve muazzam bir tecelligah kurmuştur kendine. Fikir, sözde nasıl arkadaş ise, sen de kalbine arkadaş et dimağını. Melul ve zelil duygulardan tiksinti ile yüz çevirip, o tecelliğâhın ahenkli ve tatlı sesine kulak ver.
İçinle dinle, içlice dinle!...
Aldanmazsın, anlarsın... Bilki en kadim dostun seni, gerçek sana çağırandır senin.
Ey avlanmaya talip, keklik misali Hakk yolunun Hak’tan Aşığı! Haysiyet ve şerefin mikyasının değiştiği şu anımızda bize, bizden daha yakının şiddet ve şefkatle, tavsiye ve hatta emrettiği muazzez bir ölçü anlayışına kucak aç, şeref bul, safa bul...
Belki bu yüce anlayışın kalplere hakimiyetin yegane yolu “tüm huzuru” engelleyen beşeri sıfat ve gayretlerden sıyrılmaktan geçer.
Bu tek başına, yapayalnız zordur, olmaz. Arabul erbabını gönül tabibini... Ruh kafesinin anahtarını kaybeden sen, çilingire muhtaçsın. Köprü varken suyu atlayanlar ya boğulurlar ya da sırılsıklam bir halde kıyıya vardıklarında yorgunluktan bitap düşerek ötelere gitmeye mecal bulamazlar. Gel köprüye bin asansöre , havalan zeminden ötelere, taa ötelere... daha ötelere...

:(((Söylemesi yazması kolay...:(((((((((