Sırlı bir handır gönlüm,
Kırk kapılı,
Gül kokulu misafirhâne...
Dert konuklar,
derman konuklar,
hayâl konuklar,
melâl konuklar;
mümkün konuklar,
muhâl konuklar.
Hasret konuklar ki
hiç çıkmaz ordan…
Garip bir derviştir gönlüm,
Tertemizdir de yıkık, dökük’ bir tarafı...
Kimse görmez yorgunluktan….
Fakir konaklar,
zengin konaklar,
âlim konaklar,
câhil konaklar,
gelen konaklar,
geçen konaklar…
Konağımın en güzel ve mütevazi odası
Senindir .
Bir “la havle” çekiyorum derinden
Sükutum çığlık çığlığa…
Gel hiç gitme ordan…
Gölgen yeter…