*Aşağıdaki yazı ayrı bir başlıkta yer alan makaledeki yoruma istinaden yazılmış idi.Yorum hanesi almayınca makale bölümünde yayınlamaya karar verdik.



Muhterem Nefes Hanım;

Bizim gibi aciz,ne incitmemeyi nede incinmemeyi başaramamış bir derviş nüsvettesi yaşamadığı bir hâli size anlatmakta mutlaka güçlük çekecektir.!Biz ancak büyüklerin sözlerini,başta kendimize, sonrada emri bi’l ma’ruf terkibince etrafımıza hikmetler çıkarmak için tekrar ederiz.Biz olmasakta belki bir kardeşimiz bu sözlerden etkilenir de aklını başına devşirir, sırat-ı mustakim üzere yol tutup Hakk’a vasıl olur, inşaAllah…

Sami Sultanımız ks. bazı istidatlı kişilerin bir Hayy cc ile ölü iken dirildiği,bazılarının ise ömrünü bu uğurda fedâ ettiği lakin geriye dönüp baktığında bir buğday tanesi kadar yol aldığını gördüğü koskoca bir marifetullah tahsilini, ne veciz bir ifade ile özetleyivermiş.

“Bu tahsîlin ilk dersi incitmemek, son dersi de incinmemektir.”

Rabb Teâla Hazretleri lutfeder bir mürşid-i kâmile bende olursunuz.Size, biat ederken ilk sözleri hatırlıyor musunuz? “Farzlara dikkat.Özelliklede farz namazlara.Geçmiş namazın var ise kazalarını tamamla…Onları nafile ibadetler ile destekle…İhvan ile en az haftada bir defa bir defa görüş…Geceye ehemmiyet ver…Kimseyi incitme…“

Dikkat buyurunuz…”İncitmeme “ sizi marifetullah okulunun en dış kapısında karşılar.Nasıl incinmeyeceğiz’i bilmek ve yaşamak için önce nasıl incitmeyeceğizi öğreneceğiz.Biri olmadan ne yazık ki diğeri olmuyor. Okumak ile kazanılmıyor, yazmakla bitmiyor.Ancak ahlak haline geldiğinde Cenâb-ı Hakk’ın arzu ettiği gibi bir kalb-i selîme kavuşuluyor.

Ayetler ile insanlığın ebedi yol göstericisi ve medâr-ı iftiharı olduğu tescil edilmiş Cenâb-ı Peygamber sav. “–Nefsim kudret elinde bulunan Allâh’a yemin ederim ki, birbirinize merhamet etmediğiniz müddetçe cennete giremezsiniz.” buyurmuşlardı.
Ashâb-ı kirâm:
“–Yâ Rasûlallah! Hepimiz merhametliyiz.” dediler.
Allah Rasûlü -sallâllâhu aleyhi ve sellem-, sözlerini şöyle îzah etti:
“–Benim kastettiğim merhamet, sizin anladığınız şekilde yalnızca birbirinize olan merhamet değildir. Bilâkis bütün mahlûkâta şâmil olan merhamettir, evet, bütün mahlûkâta şâmil merhamet!..” diyerek “Hâlık’ın nazarıyla mahlûkâta şefkatle bakabilme” ahlâk-ı hamîdesini biz günah zengini gönül fakiri ümmetine yaşayarak göstermiştir.Hedef bellidir.Önce en yakınlarınızdan başlayarak sonrada suya atılmış bir taşın meydana getirdiği dalgalar misali etrafınızdaki çemberin içine dahil olan insanlara ve mahlukata Yaratıcı’nın nazarı ile bakabilme sünnetini kendimize ziynet olarak takacak ve yaşayacağız.Bu ziyneti değerlendirme usülünü Allah azze ve celle Kur’an-ı azim’üş şan’da şöyle ifade buyuruyor: “Allah'ın Sana olan rahmeti sayesinde insanlara karşı yumuşak davrandın. Sen katı yürekli, sert ve acımasız olsaydın insanlar etrafından dağılıverirlerdi."

Geçen gün bir çay meclisinde konu oldu ve Allah Rasulü sav.’in bize ne kadar güzel bir üsve-i hasene olduğu bahsedildi.Hayatı boyunca kimseyi incitmediği ve kendisine hiçbir Peygambere yapılmayan zulümler yapıldığı halde hiç kimseden incinmediği üzerinde duruldu.Sen şunu neden böyle yaptın demektense "Bana ne oluyor ki ben bazı kardeşlerimi şu şu hallerde görüyorum." gibi bir ifade ile karşısındakini incitmeden onu ikaz ediyor.”Kavl-i Leyyin” Yani uyaracaksan bile yumuşak bir üslup ile ve karşındakini kendinden soğutmadan onu doğru yola sevk edebilme…Böylelikle marifetullah okulunda derece kazandıkça,sınıf atladıkça bizde Allah Rasulü’nün de ahlakı olan Hilm sıfatı teşekkül etmeye ve Allah yapısı olan gönülleri ma’mur etmeye başlarız.İncitmeme yolunda en büyük azığımız ise devamlı olarak teyakkuzda bulunma ve bir an olsun gafil davranmama…Zira söz konusu olan Allah yapısı bir “gönül”.Hz.Pîr Mevlana Efendimiz ks -kulaklarımıza küpe olsun- şöyle buyurur:
“Eğer sende basîret varsa, gönül Kâbe’sini tavâf et! Topraktan yapılmış sandığın Kâbe’nin asıl mânâsı gönüldür… Şunu iyi bil ki sen, Allâh’ın nazargâhı olan bir gönlü incitir, kırarsan, Kâbe’ye yaya olarak da gitsen, kazandığın sevap, gönül kırmanın günâhını telâfî edemez.”

Settar-ul Uyûb olan Rabb Teâlâ Hazretleri insanların kusurlarını örtmeyi bizde kemal haline getirdiğinde ise Hakk Dostlarını,Sâadat-ı Kiram Hazeratını ve Cenab-ı Peygamber sav.’i de incitmeme melekesini kazanmış olacağız inş.Ne zaman ki Hakk’ta fâni olduk işte o zaman ancak incinmeme güzelliğini yaşayacağız.Meşhur kıssadır:
Tasavvufta 4 kapı vardır.

1- Şeriat kapısı
2- Tarikat kapısı
3- Mağfiret kapısı
4- Hakikat kapısı

Öğreti olarak bu kapılar birer birer geçilerek hakikate ulaşılır.Öğrencilerinden biri Mevlana'ya sormuş:
"Efendim bu 4 kapı meselesini ben pek anlayamıyorum. Bana anlayabileceğim bir lisanla anlatır mısınız?"
"Şimdi bak, karşı medresede dersini çalışan dört kişi var ve hepsi rahlelerine eğilmiş. Sen git bunların hepsinin ensesine bir şamar at, sonra gel sana anlatayım."

Öğrenci gitmiş birincinin ensesine bir tokat aksetmiş. tokadı yiyen derhal ayağa kalkıp arkasını dönmüş ve daha kuvvetli bir tokatla Mevlana'nın ögrencisini yere yıkmış. öğrenci dayağı yemiş, geri dönecek ama hocasına itaat var. Yaradan’a güvenip ikinciye de bir tokat aksetmiş. O da derhal ayağa kalkıp elini kaldırmış. Tam tokadı vuracakken vazgeçip yerine oturmuş.Öğrenci devam etmiş, üçüncüye de bir tokat atmış. Üçüncü söyle bir kafasını çevirip baktıktan sonra çalışmasına devam etmiş.Dördüncü, tokadı yemesine rağmen hiç oralı bile olmadan çalışmasına devam etmiş. Öğrenci Mevlana'ya dönmüş, olanları anlatmış. Mevlana Hazretleri ks:

"İşte sana istediğin örnekler... Birinci, şeriat kapısını geçememiş biri idi. Şeriatta kısasa kısas olduğu için, tokadı yiyince kalktı, aynısını sana iade etti. İkinci, tarikat kapısındadır. Tokadı yiyince o da kalktı,tam tokadı iade edecekti ki tarikat öğretisinde verdiği söz aklına geldi. "Sana kötülük yapana bile iyilik yap".
Onun için döndü, oturdu. Üçüncü, mağfiret kapısına kadar gelmiştir. İyinin ve kötünün tek yaradandan geldiğini bilir, inanır. Yaradan bu kötülüğe hangi iblisi alet etti diye merakından söyle bir dönüp baktı. dördüncü,hakikat kapısını da geçmiştir. İyinin ve kötünün tek sahibi olduğunu ve aynı olduğunu bilir.Onun için kendisini hesaba çekti ben ne yaptımda Allah bana kötü ceza verdi diye arkasını dönüp bakmadı bile..”

Şimdi bir düşünelim …Hakikat kapısından geçmiş eşyasının sırrını çözmüş,gönlüne bir sır konmuş, perdenin arkasındaki Mutlak Gücü bilmiş, vesilelerden kurtulmuş kişi, er, yiğit, KUL, nasıl olurda mahlukatın yapageldiklerinden incinir?.Hani olmaz ya azıcık kaşı eğilse, hatta ve hatta gönlünden bir ah gelse Sevdiği Yâr’ini incitmiş olmaz mı? En Yüce Sevgili :”Hani kahrında hoş lütfunda hoş diyordun.Ne oldu da yüzün ekşidi,kalbinde zerre misali bir ahh oluştu derse”, seven sevgisinde yalancı duruma düşmez mi? Hâl böyle olunca fikredebildiğimiz kadarı ile incitmemek kişinin başta kendi sa’yu gayretleri ile sonrasında ise tevfik-i ilahi ile kazanılabilinecek bir hassa olmakla birlikte incinmemek kalb-i selim vasfı kazanmış Hakk Dostları’nın nişanesidir.Pertev Paşa’nın dediği gibi:

Ne şemm et bülbülün verdin, ne de hârdan incin

Ne gayrın yârine meyl et, ne sen ağyârdan incin

Ne sen bir kimseden âh al, ne âh u zârdan incin

Ne sen bir kimseden incin, ne senden kimse incinsin

(Ne bülbülün aşık olduğu gülü kokla ne de dikenden incin, dikenden inciniyor ve korkuyorsan gülü koklamamalısın. Çünkü gülü seven dikenine katlanır.

Ne Allah'ın dışında başkasının sevgilisine ilgi duy, ne de ağyar sayılan Allah'ın dışındakilerden incin. Allah'ın dışındaki fani şeylere gönlünü kaptırırsan incinirsin, çünkü faniye güvenmek sonuçta insanın güvenini yıkar.

Ne sen başkasından ah al, ne de başkasının ah u zarından incin. Çünkü başkasından ah alacak işler yapanın başkalarının kendisine ah çektirmesiyle incinmeye hakkı yoktur.)

Sözü çok olanın yalanı da çok olur derler malumunuz.Biz kendi gafil lisanımıza fazla pay vermeden ilham ile kaleme alınmış Üstad Hazretleri’nin Faziletler Medeniyeti’nde okuduğumuz şu sözleri ile konuyu bağlayalım.

Hâsılı kimseyi incitmeden ve kimseden incinmeden büyük bir îman lezzeti içinde huzurlu bir ibâdet ve hizmet ömrü sürebilmek, kâinât kitâbının sayfalarını okuyabilmek ve varlıkların hâl lisânından anlayabilmek, İslâm’ın zirvesini teşkil eden ihsan ve murâkabe hâline ulaşmanın bir meyvesidir. Bir kul, devamlı “Allâh” derken ve ölüm gerçeğinin farkında iken ibâdet ve davranışlarına îtinâ gösterir, herhangi bir gönlü incitmemenin hassâsiyeti içinde yaşar. Yâni hiç kimseye ne diliyle ne de davranışlarıyla bir diken batıramaz… Bununla birlikte insanların eziyet ve sıkıntılarına da sabırla katlanır, kimseden incinmemeye çalışır. Allâh’ın rızâsına ulaştıran yolun bu olduğunu bilir.