Yüzüne baktığında içini görebilmek..

Hiçbir zaman emin olamamak,görene kadar tamam diyememek..Ya bir dahahiç göremezsem diye içinden geçen vaveyla!!

Beklemek..

Sela sesi kadar içli..

_Ölüm mü fena beklemek mi? diye sordu bankta, başında soğuktan korunmak için bordo renkli eşarbıyla sadece gözleri görünen yaşlı kadın.

_Bilmem.. dedim cevap vereyim diye.

_ Kimi bekliyorsun, kocanı mı? dedi yaşlı kadın.

Cevap gelmeyince kendi hikâyesine başladı.

_ Ben oğlumu bekliyorum,mahpustu oğlum, dün çıktı sonraki trene gelir herhalde, mahpus olmasa söylerdi zati ne vakit geleceğini..

(sadece mahpus olanlar haber veremiyordu demek ki ne zaman geleceğini..)

_Yoksa sen bizim komşuların gördüğü gelin misin? İstasyona her gün giden birkaç saat bekleyip eve dönen genç bir gelin var dediler, gelin de dedim ama kusura kalma adını bilmediğimden, ağzım alışmış.

_ Önemli değil teyze, istediğini de.

_ Ee kızım sen aylardır ne diye beklersin.

_ Bekle dedi ama BEKLE!!

_ Ne kadar daha bekleyecen?

_ … yıl bekle dedi, gelmezsem zaten hiç gelmeyeceğim dedi.

_Bekleyecen mi?

_ Ya gelirse!!

O an tren sesi dağları seslendirdi, yaşlı kadın fırladı yerinden, koşar adımlarla vagonlara doğru yürüdü, insanlar sevinç içinde birbirlerine sarılıyorlar..onların cennetleri..

Bende cenneti görebilecek miyim acaba!!

Yaşlı kadını gördü, yanında oğlu, oğlunun elinde tahta kahverengi bir bavul.sonra yavaş yavaş herkes çekildi yine boş istasyon ve ben.

İçinden ne dua biliyorsa etmek geldi yine;

Hz.Yusuf’un duası..

Hz.Musa’nın duası.. yine, yeniden.

Başını gökyüzüne kaldırdı..Gelecek,taşını toprağını ezberlediğin şu yollarda her defasında omuzların çöksede beklemene değecek.. İSA’yı Meryem’e veren RAB herşeye kadir,unutma.. dedi içinden.

Kalktı banktan ümit çekti ciğerlerine derin derin.. İçi tıka basa hayal dolu çuvalı sırtlayarak eve doğru yürümeye başladı.