“Ölüm ile ayrılığı tartmışlar
İki dirhem fazla gelmiş ayrılık”
Hasret garip şeydir. Kaçmak için ne yaparsa yapsın insan, her yaptığı şeyde biraz daha fazla hissettirir kendini. Ayrılık başlar başlamaz bir anda havaya siner de, vuslata kadar her nefeste insan onu iliklerine kadar hissetmek zorunda kalır, nefes aldığı müddetçe.
Kalbi yakar, gözleri yaşartır, dili susturur hasret…
Konuşmak ister insan, lal kesilir. Acısı hafiflesin için yazmak ister onun hakkında; hissettirdikleri, yaşattıkları ve çektirdikleri hakkında bir şeyler karalamak ister; kalemi bir anda körelir de yazamaz olur. Sonra bir koca nefes çeker ciğerlerine, “of” diye verir karşıki dağları yıkıp, bütün anlatmak istediklerini anlatırcasına…
Zaman geçer, tekrar vurur hasret acısı. Öyle vurur ki insan dayanamaz olur, yükünü çekemez kaldıramaz olur hasretin. Her ne yapıyor ise, hasreti ne için çekiyor ise bırakmak, kaçmak ister. Hiç durmadan, duraksamadan koşmak, koşmak, koşmak ister. Koşup mesafeleri kapatmak, özlediğine kavuşmak, hasreti bitirmek ister. Ama görür ki hasret, vuslat vakti gelmeden yıkılması mümkün olmayan kalın kalın duvarlarını örmüştür özlemiyle arasına.
Yapılması gereken şeyin; kendini günlük koşuşturmaya vermek, işlerin arasında kaybolmak, hasreti hiç hatırlamamaya çalışmak olduğunu düşünür bir zaman ve tam başarıyor olduğunu zannettiği, zihninin en dolu, meşgalesinin en çok olduğu anda; yeli yüzüne çarpan bir rüzgâr, burnuna kokusu vuran bir çiçek, melodisi kulağına varan bir şarkı, kareleri gözünde büyüyen bir resim… bir şey herhangi bir şey hasret olup kendini tekrar hatırlatır da bütün benlik tekrar hasretle dolar. O zaman fark eder ki gönlünün bir köşesine hiç sönmezcesine yanacak bir ateş bırakmıştır hasret. Onun içindir yaprakları ağaçlardan ayıran sonbaharları, güneşi dünyadan ayıran akşamları, insanları birbirinden ayıran istasyonları sevmemesi. Onun içindir sonbahar geldiğinde, akşam olduğunda, istasyonlardan geçtiğinde sebepsiz yere hüzünlenmesi. Onun içindir gördüğü her bavulda, tuttuğu her mektupta, duyduğu her vedada gözlerinin anlamsızca yaşarması.
Hasret kalbi bir hastalıktır efendim. Her insanda olması muhtemel belki de mukadderdir. Bu nedenle yakalanmadan henüz hasret hastalığına ve hala yanınızdayken sevdikleriniz; uzun yıllardan beri görüşmemişsiniz de kalbiniz hasret ateşinden yanıp kül olmuşçasına özlemle sıkı sıkı sarılın onlara bugün. Aklınıza gelen en güzel sözleri söyleyin, en büyük iltifatları yapın. Çünkü insan vedaların acemisidir ve hep acemisi kalacaktır. Bir türlü bilemeyecektir veda zamanı ne deyip ne yapacağını. Ne kadar plan, prova yaparsa yapsın veda bitince aklına gelecektir söylemek yada yapmak için ezberlediği her şey. Sonrasında da dilinde hep keşkeler olacaktır: “keşke daha uzun sarılsaydım”, “keşke şunu da söylemiş olsaydım”, “keşke son bir kez daha baksaydım”.
Yarının keşkelerinin kimseye faydası yok/olmayacak. Hasret söz konusu olduğunda “keşke” dememek de imkânsız. En iyisi biz bugünden hasrete karşı cephaneliğimizi dolduralım da, yarın daha az “keşke” diyelim.
Mehmet Dinç; Altınoluk Dergisi; 2011 - Kasım, Sayı: 309, Sayfa: 023
|
Site Duyuruları
