Bir avuç toprağım ben
Bağrı yanık,
Susuzluktan kavrulan
Ana olan
Yurt olan
Temizleyen
Öylece durağan, kımıldayamayan
Durmak zorunda olan
Bir avuç toprak
Güçlü olduğum yerler var
Ateşten korkmam
Hiçbir ateş beni yakamaz
Onu ben söndürürüm
Ateş beni sevmez
Ben onu hiç sevmem

Yine de aczim büyük
Gözlerim gökyüzünde
Yağmurda, güneşte
Güneşsiz ve yağmursuz öksüzüm, anlamsızım…

Nicedir dertliyim
Pek dertliyim
Derunumda derdim
Kimsenin anlayamayacağı hasret içindeyim
Kabım dar, kapağı sıkı
Öfkem çok, hiddetim büyük
Ya tüm gücümle kabımı kıracağım
Ya da kapağı fırlatıp atacağım


Topraklığa baş kaldırdı benim ruhum
Fırtınaya tutuldu benim ruhum
Bedeninden yoruldu
Güneşin lütfunu,
Yağmurun keyfini beklemekten yoruldu
Beklentilerin bakışlarından
Hainlerin tuzaklarından
İki değil, bin yüzlü mahluklardan
Yoruldu da ruhum
Toprak bedenine isyan etmede…
Ruhum kabına sığamaz oldu
Darlardayım…

Nicedir
Gidesim var
Ötelere…
Çok ötelere gidesim var
Rüzgara denk düşesim var
Sulara denk düşesim var
Konmadan göçesim var…
Uçasım var, akasım var

Nicedir rüzgar olasım var
Savuran, sert esen
Nicedir su olasım var
Durgun su değil
Akan
Coşku ile akan
Deli deli çağlayan
Taşlara kafa tutan
Süratle akan, akyanusa kavuşan

Nicedir; nefes olasım var
Bir neyin içinde inleyip
Gönülleri yakasım var

Nicedir; tek olan, bir olan dosta gidesim var
Varlık sevinci, yokluk kederi derdim değil
Nicedir ; ötelerde
Mekansız ve zamansızlıkta, bülbül olup ötesim var