Ben, bir zamanlar cihanı titreten Osmanlı'nın torunuyumAma şimdi Senin mübarek ruhunu inciten hakaretleri yapanlara ,bir "özür" bile diletemediğim için utanıyorumSeni o insanlara tanıtamadığım için,adını diyar diyar ötelere taşıyamadığım için utanıyorumSana saygısızlık edenlerin tepesine balyoz gibi inemediğim için, seni ve Rabbimin Seninle gönderdiği "Yüce İslam Dinini" lâyıkıyla temsil edemediğim için utanıyorum

Ya Resulallah (sav)!Hani bir gün sahabelerinle oturmuş sohbet ediyordunOnlara "ahir zaman"dan bahsediyordunVe ahir zamandaki ümmetin için "Kardeşlerim" demiştinSahabelerin sormuştu: "Ya Resulallah kardeşlerin biz değil miyiz?" Demiştin ki "Siz arkadaşlarımsınızKardeşlerim ahir zamanda gelecek olan ümmetimdir"

Ya Resulallah ( sav)!Bizi bu gamsızlığımızla, bu vurdumduymazlığımızla ve bu dünyaya tutkun halimizle "kardeşlerin "olarak kabul eder misin?Beş vakit minarelerden okunan ilahi çağrıya sağır oluşumuzla,Kur'an-ı Kerim'i okuyamaz, okusak bile anlayamaz,anlasak bile hayatımıza uygulayamaz halimizle de bize "kardeşlerim" der misin?

Kur'an-ı Kerim'de övülen günFetih günüUlubatlı elinde sancak surlara tırmanıyorYağmur gibi ok yağıyor üzerineAma o bir kez "Ya Allah! Bismillah!" deyip yüklenmişti surlara!Kimse durduramazdı O'nu!O kadar çok yara almıştı ki bir ara sendelediTam düşmek üzereyken bir el tutup çekti onu yukarıyaVe Ulubatlı sancağı dikti surlara!Sancağımızı surda dalgalanır gören askerimiz coştuBu coşkuya dayanamadı surlar!Ve İstanbul artık sonsuza kadar bizim olmuştu!

Fatih Sultan Mehmet ,Ulubatlı'nın yanına koştuO'nun başını dizlerine koydu ve gözyaşlarına hakim olmaya çalışarak "Hasanım! İstanbul'u almak seni kaybetmeye değer miydi?"dediAma Ulubatlı'nın yüzünde güller açıyorduBir nur vardı simasındaBelliydi Nur'la karşılaştığıDedi ki:" Padişahım! Surlara tırmanırken bir ara dengemi kaybettimTam düşmek üzereyken bir el tutup çıkardı beni surların tepesineO el Resulallah'ın ( sav) eliydi!Bakın şu anda yüzünde büyük bir mutlulukla surların üzerinde dolaşıyorPadişahım!Bu manzara için bir değil bin Hasan feda olsun!"

Ya Resulallah(sav)!Elimizde Senin sancağın,nefis surlarımızı aşmaya çalışıyoruz biz deDünyanın câzibedâr okları yağıyor üzerimize her yandan!Ha bire sendeleyip duruyoruzKayıp düşmemiz an meselesiFarkındayız Ulubatlı'nın imanı yok yüreğimizdeUtanıyoruz bunu söylerken amaYa Resulullah ( sav) ,bu halimizle ,bizim de elimizden tutar mısın?Düşmek üzereyken bizi de kurtarır mısın?

Hani bir gün Hz Ebubekir(ra),bir bardak soğuk su istemişti yanındakilerdenSuyu içtikten sonra ise hıçkırıklara boğulmuştuEtrafındakiler de O'nunla birlikte ağlamaya başladılar nedenini sormadanHz Ebubekir biraz sonra dedi ki:

"Neden ağladım biliyor musunuz?Bir gün Resululah (sav ) ile oturuyordukEliyle bir şeyleri itiyor gibiydiBiraz sonra bunun sebebini sorduğumda dedi ki:

"Dünya bütün güzelliği ile karşımda temessül etti ve kendini bana kabul ettirmeye çalıştıElimle onu itiyordum Sonra kenara çekildi ve dedi ki:"Sen beni kabul etmesen de , senden sonrakilere kendimi kabul ettireceğim""

İşte şimdi bu bir bardak soğuk su ile dünya bana kendini kabul ettirdi korkusuyla ağlıyorum"

Ya Resulallah (sav)!Dünyadan "bir bardak soğuk su "kadar zevk alıp da bundan pişman olan bu yüce ruh karşısında ve dünyanın bütün zevklerini elinin tersiyle itişin karşısında; dünyanın kendini bize nelerle kabul ettirdiğini görüp utanıyoruz!Utanıyoruz ama, Senin doğduğun andan, Rabbimize kavuştuğun ana kadar "Ümmetim" diye inleyişine ümidimizi bağlayıp,yine de diliyor ve dileniyoruzBu halimizle de bizi "Ümmetin" olarak kabul eder misin?

Bir savaş sonu Hubeyb bAdiyy (ra),kafirlerin eline esir düşmüştü ve ona sormuşlardı idam sehpasında:

"Senin yerinde şu an Muhammedin olmasını ister miydin?"

Hubeyb'in bu soru karşısında tüğleri ürpermiş ve: "Hayır! Allah şahidim olsun ki, bir değil bin başım olsa hepsi O'nun yolunda feda olsun" demiştiSonra da "Ya Rabbi! Resulallah'a veda edemeden gelmiştimSen selamımı O'na ulaştırEsselamu Aleyke Ya Resulallah!"diye sana selam göndermişti

Sen o anda ashabınla oturmuş konuşurken,birden doğrulup " Ve Aleyküm Selam Ya Hubeyb!" demiştinYanındakiler ne olduğunu sorunca da gözyaşları içinde "Müşrikler Hubeyb'i şehid ettilerO da son anında bana selam yolladı" diye cevap vermiştin

Uzaklık bizler için Ya Resulallah (sav)!Biz senden uzağız ama sen bize yakınsınUzaklığımızdan utanıyoruzSana lâyık bir ümmet olamayışımızdan utanıyoruzSana utanmazca saldıranların sesini kesemeyişimizden utanıyoruzVe bir elimizle bir demet gülü, diğer elimizle bir avuç gözyaşını sana sunup,özür diliyoruz sendenÖzrümüzü kabul buyur Ya Resulallah ( sav)

Çağlar ötesinden,kendi uzaklığımızdan sana selam yolluyoruzKalbimiz sevginle dopdoluBelki de tek sermayemiz bu!Ulaştır Ya Rabbi!