hayata küsüp gidiyorum.
beni benden aldığından,
beni bensiz bıraktığından
tek dostum hüznümü yanıma alarak
bir başıma
kimsesizliğe ve bir meçhule doğru
yol alarak gidiyorum...


gecenin gerçek yüzünü görüyorum şimdi
yaşadığım yalan dünyada .
hiç olmadığı kadar aydınlıkta hislerim
gözün gözü görmediği şu zifiri karanlıkta...
aydınlıkta göremediğim kadar net düşüncelerim
yalanın bile yanıldığı şu dünyada....


benim olmayacağını bildiğim bir hayata tutunmuş
ne ucuz, ne de kolay yaşıyorum.
kimsenin bilemediği tarifsiz bir acıyla
zalimce
kendime zulmederek
bir yalanla yaşıyorum....


yaşamak diyemiyorum onun için
tutunamadan hayata
kimsesiz
bir başına
sadece hayallerimle
yaralı bir ceylan gibi
kendi kendime yaşamaya çalışıyorum
buna yaşamak denmez biliyorum....


ey hayat ; sana sesleniyorum
çok bir şey istemedim ki senden
sadece sevgi ve dürüstlük
bak yine sevmedilerr
bak yine dürüst davranmadılar
yine kandırdılar....
her gün biraz daha kırıyorlar
şu paramparça olmuş kalbimi...


hayat sana sesleniyorum
dur de artık onlara
soldun ve bitik bir insan var karşılarında
dıştan sağlam görünsede
yangından arka kalan küller gibi
enkaz halde olan....


yürek yürek olmaktan çıkmış
sesleniyor geceye
yüreğime inen gözyaşlarımı da artık saklayamıyor gece
eskiden sessiz çığlıkları vardı
şimdi avazı çıktığı kadar bağırıyor yüreğim

bir ayrılık melodisi duyuluyor usuldan
derinden taa derinden gelen bir ses var içimde
bu benim ayrılığımmış
meğer yüreğim bile beni terketmiş...
oysa zaten gidecektik buralardan
yeni hayata yelken açacaktık birlikte
ama yüreğim bile dayanamamış
yaşadığımız yalanlara
bir an önce beni bırakıp gitmiş

şimdi gidiyorum ey hayat
yüreğim bile beni terketti
kimsesiz bir bilinmeyene doğru
bensiz ve yüreksiz gidiyorum
seni de ben terkediyorum hayat
sen de beni terketmeden....