Sandıklara raptedilen goncalara bir bak! Teker teker döküldü kızıl yaprağın ufkuma. İstetmiş bu yüreği senden Sevgili,doğru mu? Beni O’na kavuşturacak yollar yakın mı? Dağlar da anladılar mı pertevimizden cihâna yankılanan sadâyı? Bu hicrânın vâdesi doldu mu Düğün Meleğim? Mutantan duruşlarını kendilerinde saklasın bezirgânlar. Benim senin yanına koyduğum hepi topu bir cânım var. Birkaç metre beyaza sarsın beni sarraflar. Alır mısın kömürü altın deyip yâdına ve konvoyunu oluşturur musun aşkın güzergâhına? Sırılsıklam şarkıların gözleri yaşta, ben bu düğünün arefesindeki kavşakta, bekliyorum gelmeni! Ey Düğün Meleğim; geldiğinde tez götür Yâr’e,yârelerimi… Sızım, sözümün âhengi. Bu dünyâ gâilesi,erozyon ve murâî… Hicâbını muhacirliğime bağışla. Münakkaş göklere iliştir iğneni,desen desen işle çeyizimi… Düğün Meleğim! Kornasını çaldığında sekerât arabası, sâdıcını süsle. Eskimiş ve yıpranmış hâllerime mâhir yâverliğinle kerem eyle…Sen de kınalı ellerimle “âmin”de duâma. Son gecem kaldı bu âlem-i dünyâda… Asıl dünyâ evi orada! Durmayan kalbimi, Sevgili’de durdur. O duraktan al beni de aşka, Düğün Meleğim…

Melek’ül Aşk: Ey Aşk Meleğim!
Geride kaldı her şey! Koskoca olan küçücük oldu ve arkama geçti, arkada kalması gerekenler…Yıllarca reşhâsını akıttı ayrılık. Yollarca intizâra uğradı yakınlık. Literatürlere sığmadı edep, en âlâ makama vardı. Perdeler kalktı,şems yakınlaştı. Görmez olduklarım görünür oldu. Alıp götürdüklerin dilimden düşmez oldu! Bu neyin ibrâzı Aşk Meleğim? Rûhumun kandilleri gecelerimi kuşattı. Ötelere kadar varan bir ağrı sol tarafımı bastırdı. Sahramda saplandı okun ve takıldı ayağıma bukağılar…Lağv edilen yalanların ardından, hakikatine koştum. Sarhoştum. Aklım da, aslım da ezeldeydi…Ne demiştim Sevgili’ye,götürecektin ve kavuşacaktık böylece, değil mi Aşk Meleğim… Dakikalarım sayılı, gün ise sürpriz!...Hediyem, Sevgili’nin sevgisi olsun isterim! Nazargâhında necât bulmak, beyâbânıma billur bakışlarını bırakmak… Sonrası mahremdir Aşk Meleğim! Rûhum,üfürüldüğü rûhu bulunca ne ister ki gayrı? Kanatların kavuruyor aşksızlığımı. Kokumu râyihâna karıştır. Uçtuğumda sonsuzluğa, mevtâ misk kokmalı! Urûc edelim seninle semâlara, hasretimin hisarından geçelim. Tel duvağımızı Yâr’e verelim… Temizle ve gül sularını göz sularıma damıt. Cennet hullesi giydir bu câna…Aşımı aşkınla taşı! Kazanda kaynayan sâdece bir taş, olsun; orası varlık kapısı!...Bu fakîri de varlığına ulaştır!...Aşk sofrasında düğün yemeği…Aşkımız nasip olsun bize de,ziyâfetinle iltifât eyle, Aşk Meleğim…

Melek’ül Iyd: Ey Bayram Meleğim!
Hâlden anlayan gelsin demiştim; iyi ki geldin! Mübârektir ellerin,öperim Sevgili’nin elçisidir diye. Zevâl olmaz gelişin, batmazsın içimde. Gök kubbeye asılı kalmaz artık yarınlar; dünde, bugünde ve yarında tek bir ad var: “Bayram!” Ve sen, bir zamanlar bendeki heyûlam; öyle korkunç, ürkütücü değilmişsin! Şeker-şerbet gelirmişsin. Düğün-bayram müjdelermişsin… Tertemiz içlendi bugün çocuklar; ben de seninle bir çocuğum Bayram Meleğim… Telâşım, heyecânımdan… Neyi ikrâm etmeliyim; rûh tepsimde tek samsa kaldı, o da cânım. Müzeyyen şehir süzüldü, bayramın da gözü yaşlı şimdi. Yedi geceme hazırlanan odalar ak-pak… Kapımı her çalan senmişsin gibi ve sanki seninle yoldaşlığa cân atarmışım gibi, hani sevmişim gibi seni… Ne suçun vardı ki bunca yıl,kızanlar niye kızdı ki sana? Ey orucumun nihâyeti, zilhiccemin zencefili, gözlerimin feri Bayram Meleğim! Ağlamalıyım, ama sevincimden. Gülmeliyim; ziyâretime gelişinden, temelli götürüşünden… Vaktime az kala, bilmeliyim sesini. Ve mutluluğun finalini yaşamalıyım seninle… O zamana kadar dualaşalım, o zaman gelince bayramlaşalım… Sana sıkı tembihlemiş Yâr, unutmamışsın; himmet eyle ben de sendeki hakîkati unutmayayım. Vefâdan yoksun yaralarımıza vefâ merhemi… ‘Ömrüm vefâ etmedi’deyinceye değin, dünyaya susmak; sâdece sana, ‘kavuşmak kürsüsü’nde konuşmak istiyorum, lâl dillerimi oku!
Ve herkese söyle;
Ömür denilen, kabre bile vefâ eder, kalbe bile… Bile bile al canımı. Sevgili’yi daha fazla bekletmeyelim… Cân Meleğim, Azrâil’im…
“Gerçeklerden haberli olarak ölen Hakk Âşıkları,
Sevgili’nin huzurunda şeker gibi erirler…” -Hz.Mevlânâ-

Fâtıma Zehra MERİNOS