Deli sanırlar onu ve öyle kabul eder tanıdık ,eş dost ,yaren...Mecnunluk dillerde divanelikle dahası delilikle eş görülür de...Baba yüreği dayanamaz alır Kabeye götürür belki dua eder duayla kendine gelir diye...
Dua eder bu vesileyle Mecnun Peygamberin başucunda da öyle bir dua ki duyanı ve de babayı şaşırtan...``Yarap beni bu aşk ızdırabından ayrı kılma...Daha çok ızdıraplar ver ki yanayım...``mealinde.

Acaba bendeki bu hal,o hal midir diye düşündüm ruhumun ızdıraptan ayrıştığı zamanlarda.Izdırap çekiyordum bir yandan da bu ızdırabın verdiği hazla yazma isteğim artıyor artıyordu.Can dostum demişti ya; ``Aşk olduğu kadar acıdır şiirin mayası...``

Öyleymiş ,geç anladım suyun boğduğunu ,ateşin yaktığını...Boğulmalarım var sessizlik girdaplarında,anlatamadığım.Yanmalarım var susların hüküm sürdüğü dünlerimde soğutamadığım....Dahası üşümüşlüğüm ölümlerin gelgitlerinde...

Duaya sığındım kendi dilimce...her kelimesinde Mecnunun yakarışı...Ben kendim değildim artık kelimelerim gibi savruk...kelimelerim gibi uzak kimliğime