Göremedim, bağışla beni...

Varlığa kör oldum, bağışla beni.
Fakat, şimdi gördüklerim körlüğümü gösterdi bana.Geç kaldım görmekte ama gördüm. Körlüğümü gördüm. Tebbessümü beton yığınları arasında sönen bebeler gördümse de, biliyorum Senin El’inde şimdi hepsi ve sonsuz tebessümler verdin herbirine. Sevinci soğuk topraklarda boğulmuş çocuklar gördümse de, biliyorum Senin Rahmetinin kucağında hepsi ve bitmez sevinçler bağışladın herbirine. Ümitleri bir amansız sarsıntıyla yıkılan insanlar gördümse de, biliyorum Senin Şefkatinin ikliminde asude ve mutlu herbiri..

Bağışla beni Rabbim, unuttum, nisyanda kaldım. Hatırlamadım verdiğini ve var kıldığını. Elimden alınca verdiğini ve yokluğa yuvarlayınca varlığımı. Hatırladım, ama geç hatırladım. Gördüm ama güç gördüm, acıyla gördüm. Varlıkta kör oldum, yoklukta gördüm. Bollukta unuttum, darlıkta hatırladım.

Affet beni Rabbim, bari, yoklukta Sana vardım. Hiç olmazsa, hiçlikte Seni andım. Şimdi, bir tevekkül var elimde. Başka her şey düştü avucumdan, varlığım yokluğa döküldü. Hatırladım, elimdekiler de, ellerim de Senin Elinde. Şimdi, dua sığıyor sadece avuçlarıma. Sadece yakarış yakışıyor yakama. Gözlerim müjdeni gözlüyor uzaktan Gönlüm hiç bitmez tesellini özlüyor.
Sen ki, unutmaktan alıkoydun, nisyandan kurtardın beni Rabbim. Şimdi isyandan koru beni. İsyandan koru beni, isyandan koru beni, isyandan koru beni...
Ve affet ki, elimde duadan başkası yok.
Ve anladım ki, Senden başka sığınağım yok

SENAI DEMIRCI...