“İşittik, tartıştık…”

Tartışmacılık özelliği ile tebarüz eden insanoğlu, tartışmalara ne doyuyor ne de bundan yoruluyor… İşittiği hakikatleri doğrudan inkâr ve isyan yoluna gitmese de, ateşli tartışma anaforunda doğrular araya gidiyor, hakikat tersyüz ediliyor…

Tartışmalardan, tatbikata zaman kalmıyor… Teorik tartışmalar, pratik İslam’ın yolunu kesiyor…

Bugün İslam’ın kifayetsiz ve ehliyetsiz tartışmacıların elinden nasıl anlaşılmaz, tanınmaz hale geldiğine tanıklık etmekteyiz… Eğip-büken, kesip-biçen, kırıp-döken, alıp-verenlerin haddi hesabı yok… Ne bir hesap soran ne de bu gidiş nereye diyen var!

Vahyin hakikatlerini dinleyip dirilmeleri, direnmeleri, durulmaları gerekenler, yerli-yersiz, polemik, diyalektik, mugalata, münakaşa, münazara karmaşasında belirsizliğe ve bulanıklığa sürüklenmektedirler…

Gün geçtikçe tartışmalarda seviye düşmekte, din magazinleşmekte, dini yorumlamaktaki laubalilik derinleşmektedir…

Tartışmaktan yaşamaya ve iş yapmaya vakit kalmıyor…

Mutlak itaati ve kesin teslimiyeti gerektiren nice ilahi buyrukları bile tartışmaya açtık… Teviller, tefsirler, yorumlar, görüşler rabbani tekliflerin üstünü örttü… Gerçekler araya gitti…

Seviyeli, nitelikli, hikmetli tartışmalara kim ne diyebilir?

Bizim itirazımız anlamsız, gereksiz, kulluğu sabote eden tartışmalardır… Eleştiri kültürü, itaat kültürünü tasfiye ediyor…

“İşittik, erteledik…”

Birçok doğruyu dinledik, işittik, duyduk, duyurduk ancak işittiklerimizin işaret ettiği yerde miyiz? Bundan emin değilim. Birçok sorumluluğu zamana yaydık… Şartların olgunlaşmasını bekledik… Müsait zamanları kolladık… Koşullar lehimize dönsün dedik… Konjonktür bizden yana evrilsin ondan sonra… Biz erteledikçe kasvet ve gaflet kalpleri sardı… Duyarlılıklar köreldi… Dava dumura uğradı… Ertelenen görevler, sandık ki zaman aşımına uğradı, biz de işin içinden sıyrılıverdik…

“Yarıncı”ları bekleyen helakı hesaba katmadık…

Ertelenen İslami sorumlulukların arkasındaki yorgun ruhları, yılgın zihinleri, yitik yürekleri, yenik iradeleri görmek gerekiyor…
Ertelenen kulluğumuzdur… Kurtuluşumuzdur….

Mazeret üretmede, bahane bulmada, işi geçiştirmede maharet kesbettik…

Unutmayalım ki, ertelenmeyen bir ecel var… Emelleri altüst eden ecel bizi bekliyor… Bu ömre ne sığdırabileceksek, elimizi çabuk tutmalıyız… Yarınlarda “keşke”dememek için, bugün karar vermeliyiz…

“İşittik, unuttuk…”

Nasıl olsa “hafıza-i beşer nisyan ile malul…” Artık tüm unutkanlıklar normal ve doğal…

Modern yaşamın yoğun gündem ve gürültüsü içerisinde vahyin çağrısını duy, duyabilirsen… Duymak da yetmiyor, hafızanda ve hayatında tut, tutabilirsen…

Unuttuk, kurtulduk öyle mi?

Bugün bizi hafızasızlaştıranlar tüm değerleri ve doğruları unutmamızı istiyorlar… Köklerini, kelimelerini, kriterlerini, kutsallarını, kimliklerini, kıblelerini unutanların ne kıymeti kalır ki?

Unutmayalım ki; şeytan uzaklaştıran ve unutturandır…

Dünya, uğraştıran ve unutturandır…

Heva, saptıran ve unutturandır…

Evet, “işittik” demek yetmiyor… Esas iş ondan sonra başlıyor:

İtaat eden miyiz? Tartışan mıyız? Erteleyen miyiz? Unutan mıyız? Yoksa isyan eden miyiz?

Gerçekten biz neyiz?