Hayat engelsiz olmaz. Küçüklü büyüklü engeller, hayatta her zaman karşımıza
çıkar. Bu, hayatın kaçınılmaz bir gerçeği. Öyleyse ne yapmak gerek? Bu
engelleri aşmanın yollarını aramak gerek. Şöyle bir düşündüğümüzde,
engelleri aşmak için, önümüze değişik yollar çıkar.
Gerçekçi olmak; hayata toz pembe gözlerle bakıp da sonrasında hayal
kırıklıklarına, bunalımlara düşmemek; önümüze çıkan engelleri "basamak"
olarak kullanmayı sağlayacak bakış açıları araştırmak ve geliştirmek gerek.
Engellere "basamak" gözüyle bakmak ve üzerine basılıp çıkılacak yerini,
yerlerini araştırarak basıp çıkmak ve yükselmek.
O gözle bakabilen insanı
daha da güçlendirici bir unsur olacaktır. Bu pencereden yaklaşıp, sizi
durdurmaya çalışan engellere, geçerken ve geçtikten sonra, yukarıdan
tebessüm etmek!
Bu gözle baktığınızda, engelleriniz ne kadar büyükse, önünüzde o kadar büyük
basamaklar haline dönüşmeye başlar ve sizi güçlendirdikçe güçlendirir.
Yerine göre, aşıda verilen zayıflatılmış mikrop gibi, serum gibi.
Engeller dağlar gibiyse, onları aşma yolunda, sizi dağların zirvelerine,
bakış açınız ve gayretinize göre belki de göklere çıkarır. İnsana yakışan da
engellerin bir hikmeti de budur.
Aşılmaz zannedilse de, hemen hemen her
engelin basamak olarak kullanılabilecek yanları ve aşılabilecek,
geçilebilecek yerleri de vardır.
Aşılmaz dağlar vardır; geçilmez yerler vardır; Kadîru'r-Rahmânu'r-Rahîm!
Lûtfet. De ki: "Geç!" bize. Hayatta edindiğim tecrübelerin bana söylettiği
bir söz var: Gelen darbeler seni yamultmamalı; bilâkis doğrultmalı,
güçlendirmeli.
Şair Nef'î birgün habersiz olarak Sultan IV. Murad'ın huzuruna girer. O anda
müsait durumda olmayan padişahın kaşları birden çatılır:
-Ne var?! Ne istiyorsun?! Kırdığı potu anlayan şair korkuyla:
-Sultanım, size bir bahar kasîdesi sunmaya gelmiştim, der. Halbuki ortada
öyle bir kasîde filan yoktur. Korkudan, kendini kurtarmak için böyle
söyleyivermiştir.
Padişah, okumasını emreder. Nef'î, koynundan çıkardığı boş
kâğıda bakarak okumaya başlar. Kasîde padişahın çok hoşuna gider. Okumayı
bitirince şaire,
-Ver bakalım şunu, der. Şairde şafak atmıştır! Boş kâğıdı uzatır. Padişah,
kâğıtta hiçbir yazı olmadığını görünce şaşırır ve bağırır:
-Bu ne böyle?! Nef'î, pek nâzik bir durumdadır.
Birincisinden sıyrıldığı
gibi, bundan da sıyrılmanın bir yolunu bulmalıdır:
- Sultanım! der. İzinsiz olarak huzurunuza girdiğimden, kasîdemin beyitleri
gazab-ı şahânenizden korkarak kaçtılar. Kulunuz ise, hâfıza gücüyle onları
birer birer yakalayıp hâk-i pâyinize serdim...
Durumu anlayan padişah çok
memnun olur, şaire iltifat eder. İşte, Nef'î'nin meşhur Bahar Kasîdesi,
böyle zor bir vaziyette yazılmıştır.
Demek, zorluklar karşısında öyle hemen yelkenleri indirip teslim olmak yok.
O zorluklar, büyük işler yapmak için büyük fırsatlar da olabilir. Herkes
Nef'î gibi yapamaz ama, herkes kendi kâmetine göre birşeyler yapar. Hiç
yapabileceğini düşünmediği şeyleri de yapabilir.
Bu bakış açısıyla, çeşitli
sebeplerle okuma imkânı bulamayan çocuklarımızı, gençlerimizi düşünelim. Bu
engeller nasıl basamaklara çevrilir?
Bu tıkanma, çağ ile yarışma yönünde
değerlendirdiğimizde, eğitime bakış açısından genelde yetersiz olan günümüz
dünyası okullarının veremediklerini elde etme yolunda çok iyi bir şekilde
değerlendirilebilir.
Sen bu noktada hazırlıklı ol ve elinden geleni yap
kapılar elbette açılacak!
Kapılar açıldığı gün, "Keşke şunları yapsaydım!"
deme durumunda kalma.
Bunları yaptığında, gün gelecek, şimdi önünde
ağladığın engellere,
"Ne güzel şeylere vesile oldular!" diye tebessümle
bakacaksın!
KİŞİ SEVDİĞİYLE BERABERDİR ''
|
Site Duyuruları
