Vezir,biraz kumaş lazım olduğunu ve kumaş almaya geldiklerini söyler.
Kumaşcı, hangisinden alacaklarını sorar.
Vezir;
-Şu topu,şu topu,şu topu indir.Diyerek topların yarısından fazlasını indirir.
Sonra da:
-Şundan yarım metre,şundan bir metre,şundan iki metre kes.Diyerek indirttiği bütün toplardan kestirir.Kumaşçı:
-Allahım'ın ne güzel kulları var,ya Rabbi!Sana şükür diyerek kestiği kumaşları paket yapar,ücretlerini hesap edip miktarı yazılı olan kağıdı vezire uzatır.
Bu sefer vezir;
-Kusura bakmayın biz bunları almaktan vazgeçtik,çünkü kumaşları beğenmedik der.
Kumaşcı büyük bir teslimiyetle;
-Hay hay olur efendim,Allah'ın ne güzel kulları var,fark etmez efendim,güle güle!diyerek müşterilerini uğurlar.
Paketlenmiş kumaşlarını bir tarafa koyar.
Padişah ve vezir bu sefer Beyazıt meydanına çıkarlar.Orada elnde sopasıyla;
-Karpuz, karpuz! diye bağıran karpuz satan celalli birisini görürler.Vezir;
Padişahım,şimdi bu zattan karpuz alacağız ama hemen almayın.Karpuzları bastırın,birini alıp diğerini koyun,kolay,kolay karpuz beğenemeyen bir kimse gibi uzun zaman onu meşgul edin.Der.
Padişah denildiği gibi;Birini alır birini bırakır,öbürünü sıkar, diğerinin kabuğuna el vurarak olup olmadığını kontrol eder,ama bir türlü karpuz alamaz.
Karpuzcu ise göz ucuyla müşterisini takip etmektedir.Bakar ki ellemediği ve sıkmadığı karpuz kalmadı,müşteriye elindeki sopasını göstererek:
-Bana bak alacaksan bir tane al, git.Karpuzları yaralayıp durma.[b]BENİ DE KUMAŞCI GİBİ ZANNETME!PADİŞAH OLDUĞUNU DA GÜVENME.ŞU SOPA İLE KAFANI KIRARIM! DER.
Padişah:
-Sus sus,bizi deşifre etme!alelacele bir karpuz alıp parasını ödeyerekhızlıca oradan ayrılır.Vezir;
-Şimdi de Süleymaniyeye gidelim,orada daha size nice Allah dostlarını göstereceğim der.Padişah;
-Vezir bu kadar yeter!Karpuzcusu,kumaşçısı evliya olan yerde daha neler vardır kimbilir,yeter!Şimdi gidip kumaşçının paralarını verelim,adamcağız zarar etmesin der.
Tekrar kumaşçıya gidip selam verirler.
Kumaşçı yine aynı teslimiyet ve vakar içinde selamlarını alır;
-Buyurunuz efendim,Allahım'ın ne güzel kulları var,buyrun efendim!der.Vezir;
-Biz yeniden karar verdik kestirdiğimiz kumaşları alacağız.Deyip parasını verip kumaşçı ile vedalaşırlar.Dükkamdan çıkarken kumaşçı ellerini kaldırıp;
-Ya Rabbi!Sana hamdolsun.Bugün iki defa dükkanıma padişahı gönderdin.diye Allah'a şükreder.
Padişah bu hal karşısında şaşırır,vezire;
-Vezir, anladım bu iki zatın ikiside evliyadır;ama acaba hangisi üstün?diye sorar.
Akıllı vezir şöyle cevap verir;
-Padişahım,ben hangisinin üstün olduğunu bilemem;
[/b]ama herhelde laftan anlayanlara kumaşçı gibisi,laftan anlamayanlara da karpuzcu gibisi lazım!
İrfan Öztürk:Aşk kapısında...Sahife ...21
[/b]