"Harâbe" ve "yılan"… Altın, gümüş, mücevher, çeşit çeşit kıymetli eşya dolu hazîneler, bu iki yolla gizlenir, örtülür. Hazîneler harâbelerde bulunur ve büyük bir yılan ona bekçilik eder.
Tasavvufî edebiyat, bu üç mazmûnu daha derinleştirir, billurlaştırır âdeta: Hazîne, ilâhî aşk, marifettir; gönüldür yeri, âşıkların gönülleri ise haraptır, yıkıktır ve yılanın, o soğuk yüzüyle, hazîneleri yağmalanmaktan koruduğu gibi, korunur ehl-i aşkın gönülleri çile, ızdırap, imtihan ve cilve-yi Rabbânîlerle…
Onun için Mecnûn, Kâbe'de: "Bir dem belâ-yı aşktan etme cüdâ beni" (Bir ân aşk belâsından ayırma beni) diye duâ etmiş.
Demek ki şâir bu yüzden: "Yâ Rab, ziyâde olsun celâli sevdiğimin." demiş.
Bu noktada, Kerbelâ toprağının yanık sesli şâiri Fuzûlî'yi, "kâfile-sâlâr-ı kârban-ı gam" (gam kervanının kâfile başı) bilip, sözü ona bırakalım:
"Aşk derdiyle hoşem el çek ilâcımdan tabîb
Kılma dermân kim helâkim zehri dermânındadır."

Tam da Muharrem günleri... Şanlı Peygamberlerin -aleyhimüsselâm- hâtıraları, Ehl-i Beyt'in acıları… Yeniden ve yeniden keşfe çıkmak lâzım bu iklimleri. Gerçi "Ne kadar iyi bakarsan bak, ancak bildiğin kadar görebilirsin." Doğru, Rabb-i Rahîmimizden firâset dileyip, açmak lazım ağır kapıları, tozlu kitapları… İşte buraya koyuyorum Münâfıkûn Sûresi yedinci âyet-i kerîmeyi:
"…Göklerin ve yerin hazîneleri Allâh'ındır, fakat münâfıklar anlamazlar…"
Ve elbette:
"Taşların kalb atışlarını duyanlar
Yalnız onlar okur, benim söylediklerimi." (S. Karakoç, Hızırla Kırk Saat)

Not: Bu acizane eserimizi yine bir Mart ayında ilahi rahmete uğurladığımız Fatma Feride annemize ithaf ederiz.