Ağlayamıyorsak bile, hiç olmazsa GÜLMEKTEN UTANALIM…
Her gün gözümüzün önüne serip sergilenen onca ibretlik hadiseler karşısında başımızı devekuşu gibi kuma sokup değişmeyen hakikat olan ölümü kendimizden uzak görüşümüze ağlayalım.. Ölenle ölünmez canım deyip üç gün sonra şen-şakrak şarkılar türküler söyleyip gafletle geçen ömrümüze ağlayalım.. Günahı günah bilmeden ve ona tevbe edemeden, günahlarımızı yüklenip huzuru İlahiye gitme tehlikesinden bîhaber yaşadığımıza ağlayalım.. Dağlar büyüklüğündeki günahlarımızı gördüğümüzde, ben bu günahları ne zaman işledim Ya Rab diyeceğimiz o günden bîhaber yaşadığımıza ağlayalım.. Kuran bize yeter deyip, sünnete sırtımızı döndüğümüz güne ağlayalım.. Peygamberlerin bile Efendimize ( s.a.v ) ümmet olmayı isteyeceği o gün bu ümmet-i merhumeden olamama tehlikesi karşısında halimize ağlayalım.. Allah (c.c.) dostlarını tenkit edip, Peygamber Efendimizi (s.a.v) üzdüğümüz için ağlayalım.. Ateşin odunu yiyip bitirmesi gibi, bütün hayır ve hasenâtımızı bitiren hasedden ve gıybetten kurtulamayışımıza ağlayalım.. Azdıran zenginlik karşısında, günümüzü gün edişimize ağlayalım.. Hayırlısı varken, hakkımızda hayırsız olanı istemeye devam etme saygısızlığını gösterdiğimiz için ağlayalım.. Veren de alan da belli iken, feryâd ü figân edişimize ağlayalım.. Gülün de, dikenin de, bağın da, bahçıvanın da sahibi belliyken; onlara sahipmiş gibi davranma saygısızlığından dolayı ağlayalım.. Böylesine muhteşem bir saltanat sahibi karşında, cüzî irademize bakıp daulûhiyet itmam eden hallere girmek küstahlığında bulunduğuz için ağlayalım.. Cüzî bir ibadetle ebedi cenneti vaad eden Sultanımıza karşı hak iddia etmek kabalığında bulunmamıza ağlayalım.. Yokluktan varlığı çıkaran ve sonra da ebedi bir hayat vaad eden ve onu verecek olan Rabbimize karşı günde birkaç saat ibadet ve hizmet etmekten kaçışımıza ağlayalım.. Altmış yıllık bir hayatta istikamet üzere yaşamaya mukabil, 60 trilyon sene bile yanında bir hiç kalan ebedi bir hayatı vaad eden Allah’ın ( c.c.) sözüne itimat etmezmiş gibi yaşayışımıza ağlayalım.. Bir ayağımız çukura girmişken bile, mal mülk peşinde koşmaktan utanmayışımıza ağlayalım.. Allah (c.c.) için verin dendiğinde, nefsimiz adına verdiğimiz için ağlayalım.. Allah (c.c.) var deyip ve fakat sanki yokmuş gibi yaşayışımıza ağlayalım.. Hiç akletmez misiniz, hiç düşünmez misiniz diye ferman eden Kur’ân’ın sesine ses vermeyişimize ağlayalım.. İyi günde unutup, kötü günde hatırladığımız Rabbimize gösterdiğimiz vefasızlığımıza ağlayalım.. İyi-kötü, dinli-dinsiz, said-şaki, müslüman, putperest, hristiyan, mecusi, yahudi demeden, hiç ayırt etmeden her gün hepsine nimetlerini bol bol veren Rabbimize karşı kulluğun ifadesi olan namaz, zekât, oruç, sadaka verme,Allah!ı ( c.c.) zikretme, emr-i bi-l maruf gibi ibadetlerde gönülsüz davranışımıza ağlayalım.. Üç kuruş sadaka ile cenneti satın almış gibi bir havaya girişimize ağlayalım.. Şeytanın bizi "Allah (c.c.) Rahimdir, affeder" diye diye kandırıp kulluk vazifelerimizi ihmal ettirme tuzağına düşürmesine ağlayalım.. Gelin hep beraber günahlarımıza ağlayalım.. Ağlayalım, ağlanacak halimize güldüğümüze.. Kuruyan göz pınarlarımıza, yaşarmayan gözümüze ağlayalım.. Ve ağlayalım ağlayamadığımız için acınacak halimize.. Gelin hep beraber ağlayalım.. Ağlayamıyorsak bile, hiç olmazsa GÜLMEKTEN UTANALIM