-Zira sen nefsinle meşgul ve bu sebeble mahcup ve mem’nûsun der. Adam:
- Bunun çaresi var mı? deyince, Ebu Yezid;
-Sen onu kabul etmezsin, der. Adam :
- Edeceğim, sen söyle diye ısrar edince, Ebu Yezid:
-O halde hemen berbere koş, saç ve sakalını kestir, bu süslü elbiseni çıkar kalın aba giy, boynuna ceviz dolu torba tak, çocukları etrafına topla ve: kim bana bir tokat atarsa ona bir ceviz vereceğim de, sonra sokaklarda seni bilen ve bilmeyenlerin yanında böylece dolaş der. Adam:
-Subhanallah, bu ne biçim şey ki bana teklif ediyor sun? der.
Bunun üzerine Ebu Yezid:
-Senin, subhanallah sözün şirktir der.
Adam:- Nasıl şirk olur? deyince,
Ebu Yezid:-Zira sen, Allahı değil, kendini büyütüyorsum, nefsini tesbih ediyorsun ,der. Adam daha da şaşırır ve:
-Bu dediğini yapamam, bana göstereceğin başka yolun var mı? deyince, Ebu Yezid:
-Senin için yine buradan başlayacağım, deyince, adam:
-Ben bunu yapamam, dedi bunun üzerine Ebu Yezid:
-Zaten daha başlangıçta senin kabul etmeyeceğini ben sana söylemiştim der. Ebu Yezidin anlattığı bu tedavi usulü nefsini beğenmek ve insanların kendisine bakmasını arzu etmek gibi hastalığa yakalananların tedavi yoludur. Bu hastalıktan başka kurtuluş çaresi yoktur. Bu tedavi, ameliyata dayanamayan, buna tahammül edip kendisini tedavi ederek bu mertebeye yükselenleri, hiç bu hastalığa yakalanmadan derecelere ulaşanları inkara kalkışmamalıdır. Sıhhat derecesinin en azı bunun mümkün olduğuna inanmaktır. Bundan da mahrum olana yazıklar olsun. (İHYA C4 S 643-644)

Ş.Hazne (K.S.);İnsanın şu kadar,zerre-i miskal kadar nefsi olsa o Allah’ dan uzaktır.Allah’a ulaşamaz.2.S.18 -25.Sohbet S.143