Ya Rab...!

EMİNECİĞİM...

:)AÇILDI...EN SONUNDA ...NE HAL....!!!

çok şükür senden ne hal...Bu gün çok sevdiğim bir arkadaşımın düğünü vardı ama muhteşem ,o defli ilahiler,sohbetler.....:)
nasılsın ay parçası?

rabiaayla tanıştırmadım mı seni ben yaaa?

:)) Sen hamd olsun iyiysen bizde.....şimdi konuşmaya başlarsam
bilirsin susmam...

bak hiç üstüne bile alınmıyorsun yaaaa.....ah sen..

:))
annen geldimi?

annemi unutturacak bir slayt izledim ...evet ne hal...hesap ver:)))
inşallah bugün vuslat...dua ile...

unuttum....insan nisyansa yaşıyorum.....an mekan..

hıım slayt muhteşem her izlediğimde ağlarım ben....hesabı yok:))
neyse biz burada keselim en iyisi allaha emanetsin ay parçam
;)

dur gitmeeeeeee
:))

..... .... içimiz yandı...



Adın yokmuş yok...
bizi susturmak için mi gittin.ey caan...öyle bir susukunluk olur ki
öyle bir suskunlukki bu her an , elest bezmindeki soru çınlar kulaklarında.. her an " bela " dersin kalbinin duvarlarında.. her an sorar sevgili , " ben değilmiyim......" diye.. her an " bela " dersin ve düşersin dizlerinin üstüne.. her soru bir sonrakini getirir üstüne.. her " bela" deyişin bir derdi ekler derdine.. ne soru biter nede " bela" deyişin.. sûkutun zirvesi elest bezminin meydanıdır.! medet.. ya sahib-el meydan..! susmam içinmi....

Sustum; Konuş deseler de; Söz gümüşünü biriktiririm artık yamalı
keselerde..
Ne güzel der Fuzuli: “Ya... sevgiliden söz et, ya sus”
Garibullah der: “Ya 'ALLAH' de, ya sus”...


EYVALLAH..

susturmak için öyle mi... hasbunallah...!!!
:)

Bir yaz günü Sıhranlı Şeyh Ali Efendi isminde mübârek bir zât elli iki talebesiyle hacdan geldi. Öğleye yakın İsmâil Fakîrullah hazretlerinin huzûruna girdi. Ali Efendi içeriye girince selâm vermedi, konuşmadı, el öpmedi, müsafaha yapmadı. Edeple bir köşeye oturdu, başını önüne eğip öğle namazına kadar huzurda kaldı.

Namazdan sonra da Allah’a ısmarladık demeden, selâm vermeden huzurdan ayrıldı ve bizim kaldığımız odaya geldi. Yine selâm vermeden, konuşmadan, başını önüne eğip oturdu. İkindiye kadar Molla Osman ile murâkabe yaptılar.

Akşam iftarında her yemekten birer lokma veya kaşık aldı. Molla Osman, Ali Efendiye çok hürmet gösterdi ve hizmet etti. Gece Molla Osman ile sabaha kadar murâkabe edip iç âlemlerine daldılar. O geceyi de böyle ihyâ ettiler.

Sabahleyin yine İsmâil Fakîrullah’ın huzûru ile şereflendi. Yine sessizce oturdu, dinledi ve bir müddet sonra ayağa kalktı. İsmâil Fakîrullah da ayağa kalkıp ona duâ etti. Hacı Ali Efendi el öpüp, konuşmadan dışarı çıktı. İsmâil Fakîrullah’ın talebeleri de Ali Efendiye hürmet edip, elini öptüler. Atına bindirerek Tillo’dan çıkıncaya kadar arkasından gidip onu uğurladılar. Orada uğurlayanlarla vedâlaştı ve talebeleriyle memleketine gitti.

Eve gelince İbrâhim Hakkı babasına;

– Efendim! Bu nasıl misâfirdir ki, herkesten çok izzet ve hürmet bulmuştur? dedi. Babası da:

– Bu misâfir diğerlerine benzemez. Kâmil, olgun bir velî olup gönül sâhibidir. Bizim muhterem hocamızın hal ve şânına yakın bir derecesi vardır. Zîrâ bu hâlini merâk ettiğin zât; “Uzun zamandan beri âlemi dolaşırım. Çok memleketler gezdim. Elli seneden beri pekçok evliyâyı ziyâret ettim. Zâhirde bilinmeyen evliyâ ile mânevî meclislerde görüştüm. Ancak bu mübârek zâtın cümlesinden üstün derecelere sâhip, Gavs-ı âzam makâmında olduğunu müşâhede ettim. Bu muhterem hocamızın vücûd-i şerîfini Allahü teâlânın aşkı yakmıştır. Buraya gelip İsmâil Fakîrullah hazretlerinin mübârek yüzünü gördüğümde, kendimi onun gönül aynasında gördüm. İşte benim seyâhatim tamam oldu ve murâdıma kavuştum.” dedi.

İbrâhim Hakkı babasına;

– Bu hiç konuşmayan misâfir, bunları size ne zaman söyledi? diye sordu. Cevâbında;

– Biz kalplerimizle konuştuk. Hatta bundan başka daha pekçok hikmetler üzerinde uzun uzun sohbet ettik.”