Bir şiirdir onu söylemek. Dudaklarından dökülen sözlere bakmadan, rüyanda bilmeden de olsa adını sayıklayabilmektir; Anne Diyebilmek!

Çaresizlik içinde çırpınırken, yüreğinin karanlığından aydınlığa erişen eller; Yeni doğduğunda anlamını bilmediğin, ama varlığını hissettiğin kelimedir; Anne Diyebilmek!

Canın acıdığında, omuzların önüne düştüğünde, gözlerinden dökülen yaşlara inat, avazın çıktığı kadar bağırmaktır; Anne Diyebilmek!

Bu dünyaya bir daha gelmeyeceğini bilerek, onun sıcaklığını hissetmektir. En zor anında bile yüreğinden gelen sese kulak kesilmektir. Çiçeğin solduğunda ağlamaktır, onu tekrar hayat döndürmek için uğraşmaktır; Anne Diyebilmek!

Belki biraz fazla, belki de biraz az, sonuç da onu mutlu etmek için çalışmaktır. Birini sevdiğinde onun iznini almaktır. En hayırlısını onun ağzından duymaktır; Duymak için elindeki her şeyi vermektir; Anne Diyebilmek!

Karanlık çöktüğünde sokaklardaki sessizliği kalbine taşımaktır. Yeni bir gün doğduğunda o sessizlikle onu üzmemektir. Bir gün senin veya onun öleceğini bilerek susmaktır, söyleyeceklerini içine gömmektir; Anne Diyebilmek!

Sadece Anneler Günü’nde değil, her gün ona Anneler Günü yaşatmaktır. Bir hediye ile onu kandırmak değil, bir öpücük ile onu büyülemektir; Anne Diyebilmek!

Onun bizim için çektiği zorlukları anlamaktır. Hastalığın da onu sırtında taşımaktır. Acı çektiğinde acısını paylaşmaktır ve içinde o acıyı daha da büyütmektir; Anne Diyebilmek!

Çoğalmaktır anne. Artmaktır, yükselmektir, yücelmektir… Göklerin katmanlarına erişebilmektir bir kanat çırpışıyla. Bulutlara hükmedebilmektir kuraklığın kavurucu mevsimlerinde… İçtenliktir, içselliktir, açık yürekliliktir, paylaşmaktır… Kendi canından bir can verebilmektir, fedakarlıktır, müsamahakarlıktır...

Anne olmak, bu mektubu okurken hem hüznü, hem de mutluluğu bir arada yaşamaktır. İyi ki de evladım bana “Anne diyebiliyor.”demesidir, diyebilmesidir.