Bazen kapıyı yeniden çalmak gerekebilir, usulca seslenmek. Eğer kapının açılacağı varsa açılacaktır. Kişi kendisine düşeni yaptıktan sonra karşıdakinin iradesine saygı duymayı bilmeli ve beklemeyi öğrenmelidir.

Düşünün ki sizin kapınızı zorla kırarak açtırıyorlar, gelene hoş geldiniz der misiniz? Hiç sanmam. Diyorsanız o zaman kendinizi bir daha gözden geçirme zamanı gelmiştir.

İlişkilerde de durum aynıdır.

Konuşmak istemeyen insanı zorlamak, evlenmek istemeyenle ille de evleneceğim diye tutturmak, gelmek istemeyen insanı gelmeye mecbur etmek hep problemlidir. Bir danışanım platonik olarak sevdiği ve defalarca arkadaşlık teklif ettiği bir genç kadından "evet" cevabını bir türlü alamayınca deliye dönmüştü ve "bana hayır diyorsa çıksın karşıma öyle söylesin, yüzüme karşı söylesin diye kendini bitiriyordu ." Oysa genç kız anlattığı kadarıyla değişik yollarla böyle bir şey istemediğini defalarca ifade etmişti.

Ama delikanlımız istediği cevap dışında her şeye kapalı olduğu için kızın üstüne daha fazla gitmiş ve onu korkutmuştu...

Bazı insanlar o denli ısrarla kapı çalarlar ki kapının arkasındakinin kapıyı açacağı varsa da korkusundan açamaz. O yüzden kapıyı nasıl çalacağını öğrenmeli insanlar. Ne kadar bekleyeceğini...
Özel hayatın dokunulmazlığı vardır. Bu hukukta ve dinde böyledir. Teklif var ısrar yoktur. Her isteyen elini kolunu sallayarak evimize nasıl giremiyorsa, aynı şekilde insanların özel dünyasına da saldırganca giremeyiz. Bu dünya psikolojik dünya olabilir, gönül dünyası olabilir...Ancak belli bir nezaketli tavrı takınarak kapılarına gidip çalabiliriz.

Açarlarsa ne ala...
Açmazlarsa, değiyorsa bekler ve hazır oldukları zamanı kollarız. Özellikle çocuklarımız için küsmeden kızmadan. Diğerleri içinde açmazlarsa da kırarak girmeyiz onurumuzla başka bir kapıya yöneliriz. Yoksa zillet kaçınılmaz.

Her günümüz birilerinin kapılarını çalmakla ve birilerine kapılarımızı açmakla geçiyor. Umarım doğru insanlara kapımızı açıp doğru insanların kapısını doğru bir üslupla çalabilmeyi bir an önce öğreniriz. Yoksa yapış yapış bir hayat, kırılmış kapılar ve kalpler, dağılmış ve dağıtanını da yutmuş yaşamlar diz boyu...