“Yâr için ağyâra minnet ettiğim ayb eyleme
Bağbân bir gül için bin hâre hizmetkâr olur.”

Aşk sevginin ileri derecesi münteha noktası. Manevi ruhani bir haz bir lezzettir ki onu tatmayan bilmez. Tadanlar iflah etmez. Hele bir de kavuşamazsa... en devamlı ve en güzel aşkın karşılıksız sevmek olduğunu söyleyenler varsa da aşkın insani boyutunda karşılık aşka vurulan bir cila verilen bir mükafattır. Karşılıksız aşk insanı öldürebilir. Eskilerin iflah etmez hastalar için; “Kara sevdaya mı tutuldun?” demelerindeki hikmet de bu olsa gerektir. Aşk aşığı da maşuku da yakar kavurur külünü göğe savurur... “Aşkın beni del-eyledi / Yaktı yaktı kül eyledi. / Bir kötüye kul eyledi..” diyen de böyle biri olsa gerek...

Anlatılması da yaşaması da zordur aşkın. Zira aşk Bailey’e göre; “Dünyanın en tatlı mutluluğu ile en derin acısından yaratılmıştır.” Doğrudur çünkü aşk insanın gönlüne düştüğü andan itibaren hayatını baştan sona değiştiriyor her şeyi alt üst ediyor. Ve Seyrani’nin dediği gibi insanı perişan bir hale getirip bırakıveriyor; “Eski bir libasa benzer aşığın gönlü / Söküldükten sonra dikilmez imiş.”

Aşk aşığın hayatında var olan ölçülerin tamamını bir anda değiştiriyor. Her şeyi kendine göre yeni baştan kurup ayar ediyor. Sonra da merkez o oluyor muhit o oluyor ölçü ve tartı yine o oluyor...

Aşk aşığı kör eder sağır eder dilsiz eder. Kimliğini kişiliğini değiştirir. Aslanı kedi kurdu kuzu Fili karınca yapar. Padişahı köle komutanı er yapar. Kişiyi sevdiğinin hatırına her şeye katlanır hale getirir. Arı namusu aklı fikri elinin tersiyle itiverir. Gazi Girayın dediği gibi; “Girdik reh-i sevdaya cünunuz; / Bize namus lazım değil” dedirtir. Züleyha bu yüzden küçülmedi mi? Hak aşığı İbrahim bin Ethem tacı tahtı bu yüzden fırlatıp atmadı mı? Ferhat ile Şirin Mecnun ile Leyla ve daha niceleri... bu yüzden dillere düşmedi mi? Cihan Padişahı Koca Yavuzu dize getiren o değil miydi? Kim bilir daha kimleri tacından tahtından etmiştir aşk...?

Eskiler nedir bu halin veya niye böyle dalgınsın? Şeklinde gelen bir soruya şimdi baş uçlarımızı süsleyen bir serlevhadaki “Âh mine’l-aşk!” sözüyle cevap vermişler. İster Hakk’a ister halka olsun aşk aşktır. Ancak insan “Mevla” diyeceği yerde “Leyla” derse yolunu şaşırıp batma tehlikesi vardır. Bu yüzden kime veya neye aşık olursa olsun insan önce kendisine sevecek bir gönül düşünecek bir akıl ve yaşayacak bir kalp veren Allahı’ unutmamalı ilk aşkı daima Ona duymalı daima Onu sevmelidir ki aşkı temiz ve saf olsun. Zaten aşık olan başına bir dert almıştır derdi ikileştirmenin bir anlamı yok! Onsuz aşkın tadı olmaz. Ondan uzak bir gönül bütün dünyanın sevgisine mazhar olsa yine huzura kavuşmaz. Çünkü “Kalpler yalnız Allahı anmakla ona bağlanmakla yatışıp huzura kavuşur.”