Ben bende değil, sende de hem sen, hem ben,
Ben hem benimim, hem de senin, sen de benim,
Bir öyle garip hale bugün geldim ki
Sen ben misin, bilmiyorum, ben mi senim.


Nedensiz suskunlukların içinde,sebebsiz bir boşluk gelir bağdaş kurar bazen yüreğinizin
tam ortasına.Garip bir tefekkürle beklersiniz olacakları,yaşanacakları.Belki de zamane
insanına musallat olmuş bir hastalıktır bu kim bilir? Görürsünüz bu çaresizliğin izlerinin
sâri bir hastalığın yayılması gibi birçok kişinin ruhunu ele geçirdiğini.Kabüllenmekten,
sessizce bir kenara çekilip beklemekten başka hiçbir çare(siz)lik çare değildir .Boşuna değildir
Mevlana'nın Şems'ini,canının canını,tek yoldaşını kaybettikten sonra kendine hamuş demesi.Hamuş
yani suskun...

Bugünlerde telaffuzu içimi ısıtan,söyledikçe kulağıma dost gelen,içime sıcaklık veren tek söz
cük:hamuş.Belki bu yüzden hep suskunluğum,dilimi lâl edişim.Belki bu yüzden içinde yaşadığım asrın
insanının suskunluğu.Şems'imizi yitirdik, belki onu hiç bulamadık ya da Mevla'yı ararken hep
ara sokaklara daldık.Hep satıhta kaldık,bir türlü özü bulamadık belki kim bilir? Hangisi daha kötü seçemiyorum.
Ruhunu tamamlayacak,diğer yarına can verecek o yareni bulamamak mı,yoksa onu çok kısa bir an,bir saniye
bulup onun sıcaklığı ile yanıp sonra kaybetmek mi? Ehven-i şer dedikleri bu olsa gerek Allah'ım...

Rumi olmak da zor Şems olmak da.Hele sevda uğruna her türlü cevre,cefaya katlanmak da zor.
Ama yine de her sevdalı yüreğin bir güneşi var,bir de o güneşin etrafında yanacağını bile bile dönen
bir pervanesi.Her ruh eşini arar,her pervane ona sıcaklık verecek ışığı bulmaya çalışmaktan vazgeçemez.
Her arayış, bir yenilenme,her savruluş, bir yeniden doğuştur bu yolda.Çünkü aşk içre olan yürek bilir ki
Mevlanasız Şems manadan yitik,Şemssiz Mevlana yavan,coşkusuz bir soluktur ancak.Aşklar, canlar olduğu
sürece vardır,varlıktır.Aşıklar olduğu sürece aşk bir kaynaktır.

Akrebini kaybetmiş bir yelkovan gibi, anahtarını kaybetmiş bir kilit gibi,sözcüklerini yitir
miş bir kitap gibi öylesine na-tamam,öylesine yitik,öylesine kederli bir ruhum artık.Şimdi anlıyorum
sebebsiz değil aslında bu suskunluk, nedensiz bir boşluk değil içimde çıban gibi büyüyen.Söyleyecek
sözüm yok sanmasınlar beni bilenler.Söylecek söz çok fakat aşıklar diyarında geçer tek akçe hamuş olmak...
Bu öyle bir susuş ki içimde büyüyen yangın yine içimden beni yakıp kül etmekte.Bu öyle bir susuş ki içimde
çoğalan çağlayanlar yine beni sürükleyip götürmekte.Bu öyle bir yok oluş ki her yokluktan sonsuzluğa bir ben
gitmekte. Artık o sonsuzlukta eridi içimdeki ben...Öyle bir ben var ki artık içimde ben/lik ben/lik sen(le)şen,
kainatta senin rahmetinden bir zerre taş(ı)maya ve kabından taş(ma)ya çalışan...(Alıntı)