Böyle hâlin yoktur dünyada eşi,
Gönül, yakmış seni, aşkın ateşi.

Yârin, dertlerine deva olmuyor,
Tabibin yarana neşter vurmuyor.

Hasret deryasına sokup boğdurdu,
Üstelik başına bela yağdırdı.

Yalvardın, yakardın, etmedi hiç kâr,
Gizli sırlarını etti âşikâr.

Günlerce peşinden koşup yoruldun,
Hicran ateşiyle yanıp kavruldun.

Nasıl çile çektin gündüz ve gece,
Gel ey gönül, söyle n’oldu netice?

Her maceranı yaz kitaba tek tek!
Okunsun, dinlensin kıyamete dek.

Sevgi hazinesi gizli kalmasın,
Öyle yaz ki kimse kusur bulmasın!

İçinde çeşitli konu olmalı,
Okuyanlar bundan ibret almalı.

Mecâzi bir aşktır, kapılma hisse,
Hakikat ehl-i de almalı hisse.

Herkes bundan alsın neyse nasibi!
Hâyırla yâd etsin âşık garibi!

Ey gönül her sözün etkili olsun!
Okuyanın gözü yaş ile dolsun!

Sevgiyi bilmeyen aşka boyansın!
Gaflette olanlar bilip uyansın!

Aşkını işiten hayrette kalsın!
Tefekküre dalsın, payını alsın!

Ayrılık derdine duçâr olanlar,
Bunu hep okusun nâçâr kalanlar.

Oğlu kızı ölen bir baba-ana,
Teselli bulsunlar bununla câna.

İrfan ehli olmak bakmıyor yaşa,
Ancak bunu ehli eder temaşa.