Bir yaprağın düşmesinde, bir meyvenin dalını terk etmesinde ne büyük sırlar var, değil mi?

Sarıdan kırmızıya kadar ve bunların arasında yüzlerce değişik tona sahip ve kimi yeni düşmüş, kimi düşeli epeyce olmuş ve çürümeye yüz tutmuş yaprakların arasından yürüyüp giderken, o yapraklar gibi bir gün kendimizin de toprağa düşeceğini aklımıza getiriyor muyuz acaba?

Bunlara ilaveten, kainatta hiç bir şeyin anlamsız ve boşuboşuna yaratılmadığını düşünerek yolumuza devam edecek olursak, acaba hiç bir yaprapa basmaya cesaret edebilir miyiz? Her yaprak lisan-ı haliyle konuşmaya başlamaz mı bizimle; canlanıp dikilmez mi karşımıza?

Derin bir soluk alıp düştü yere(O soluğuda alabildiyse)

son soluğu almaması daha iyi,