Dün dolaptan çıkardığım çürümüş bir şeftaliyi tam atacaktım ki vazgeçtim.

Evirdim, çevirdim; dörtte bir kadarının sağlam olduğunu gördüm.

Dörtte bir sağlamdı o şeftali yani.

Çoğunluğa aldanıp da atmadım ve çürük kısımları temizleyip yedim. Tadı da gayet güzeldi. Herhangi sağlam bir şeftaliden hiç bir farkı yoktu yani.

Düşündürdü beni bu durum, tefekküre sevk etti.

Oysa nice insanları, eşimizi dostumuzu küçücük hatalarından dolayı silip atmıyor muyduk? Şeftali tadındaki tüm güzel özelliklerini bir iki küçük hatalarından dolayı görmezden gelip kaldırıp çöpe atmıyor muyduk o insanı?

Belki hata bile değildi bizim onda gördüklerimiz; belki de biz yanlış bakıyorduk. Hata bizim bakışlarımızdaydı belki de. İnsanın pek acelecei olduğunu söylemiyor mu Allah-ü Teâla. Acele edip de, çürük ve hata zannederek cezalandırdığımız davranışarın ardındaki hikmet perdesini ne zaman sorgulayacaktık?