Fırtınalı ruhlardan sobe!!!!!!

asılmış suratlara sobe...

Isırırcasına susan dillere,engin ve derya misali bakan gözlere, hislere sobe!...

sobelesem şu çektiklerimi de sıra ona gelse...Öyle bir yere saklansam ki bilemese...

Keşke şu çocuk kadar mütevazı bakabilsek hayatta. Mutluluğumuz bozulmasa, gözlerimizdeki ışık sönmese...

Varsın duvarlarınız boyalı, giydiğiniz yeni olmasın! Büyük bir ihtimalle resimdeki çocuğun ayakkabısı da yok, ya da yırtık; belki de lastik bir çizme... Mavi, yeşil, sarı veya kırmızı renginin solmuş durağında.

"Mütevazı" sözcüğü bile büyükler için aslında. Mütevazı olmasına bile gerek yok bu çocuğun. Çocukça, yani olduğu gibi olması yetiyor ona.

Büyüdükçe iş değişiyor tabi... İçinde yaşadığın toplum sana belli kriterler yüklüyor, giyiminden kuşamına; hatta kullandığın markalara kadar.

Doğal olman, yapmacık davranmaman yetmiyor. Toplum normlarıyla örtüşmeye çalışıyorsun. Bunun için de daha fazla çalışıp daha fazla koşturuyorsun.

Ve her toplumun bir normu var; dindar da olsa pek değişmiyor bu. Olduğun gibi bırakmıyor hiç kimse seni. İlla da kendilerine benzetmeleri, ya da onların istedği gibi yaşaman gerek.

Çoğu insan bunu anlamasa da, bir kaplumbağanın kabuğu bu yüzden yetiyor bana; daha fazlasını istemiyorum. Çünkü sahip oldukça bağlanırsınız ve özgürlüünüzü kaybedersiniz.

Bu yüzden toplumun dışındayım biraz. Ve seviyorum bunu.

Toplumu ve toplumun normlarını sobeliyorum.

Sobe!..

sobe....

...

Bir varmış, bir yokmuş...Zaman; Sana Sobe...