أَلَمْ يَأْنِ لِلَّذِينَ آمَنُوا أَن تَخْشَعَ قُلُوبُهُمْ لِذِكْرِ اللَّهِ وَمَا نَزَلَ مِنَ الْحَقِّ



"Îmân edenlerin, zikrullâh ve Hak'tan inen Kur'ân sebebiyle kalblerinin huşû içinde ürperme zamanı henüz gelmedi mi?" (el-Hadîd, 16)
"Allâh'ı zikretmek; elbette en büyük (ibâdet)'tir." (el-Ankebût, 45)
"Siz beni zikredin, ben de sizi zikredeyim. Bana şükredin, nankörlük etmeyin!" (el-Bakara, 152)
Cenâb-ı Hak, Mûsâ ve Hârûn -aleyhimesselâm-'ı Firavun'a tebliğe gönderirken dahî:
"Sen ve kardeşin birlikte âyetlerimi götürün. İkiniz de beni hatırlayıp anmakta gevşeklik göstermeyin." (Tâhâ, 42) buyurarak, zikirden gâfil kalmamalarını emretmiştir.
Allâh'ı zikretmek, hiç şüphesiz ki "Allâh" lafzının sâdece kelime olarak tekrarlanması değil, onun tahassüs merkezi olan kalbde mekân bulmasıdır.
Allâh Rasûlü -sallâllâhu aleyhi ve sellem- buyururlar:
"Allâh'ı zikreden kimseyle zikretmeyenin misâli, diri ile ölü gibidir." (Buhârî, Deavât, 66)
"Allâh'ı sevmenin alâmeti, Allâh'ı zikretmeyi sevmektir." (Suyûtî, Câmiu's-Sağîr, II, 52)


Nitekim zikirden uzak kimseler, Allâh sevgisinden de uzak oldukları için ilâhî tehdîd altındadır. Âyet-i kerîmede buyurulur:



"Allâh'ı zikretmek husûsunda kalbleri katılaşmış olanlara yazıklar olsun!.." (ez-Zümer, 22)

______________________

Geçenlerde oturdum hesabını yaptım: Bir insan bir günde kırk-elli bin civarında nefes alıp veriyor.

Her bir nefes bu kadar kıymetli iken, her bir nefes için Rabbimize teşekkür etmemiz gerek miyor mu diye düşündüm?
Öyle değil mi ama; ölmek üzere olan bir insan, nefes alamaz hale geldğinde tek bir nefes için imkân olsa servet ödemez mi?

Peki Rabbimiz her biri bir servet değerinde olan bu nefeslerimizi bize bedava verirken, şükrünü eda etmemiz gerekmez mi?

Bu bakış açısıyla bakıyor ve günün birinde tesbih ve zikir sayımın aldığım nefes sayısına eşit hale gelmesini umut ediyorum. Rabbim inşallah bunu bana nasip eder.